دست هايي كه كمك ميكنند مقدس تر از لبهايي هستند كه دعا ميكنند

 

                   

 

 

گفت : می خوام برات یه یادگاری بنویسم . گفتم:کجا ؟ گفت : رو قلبت . گفتم مگه می تونی ؟ گفت : آره سخت نیست ، آسونه. گفتم باشه .بنویس تا همیشه یادگاری بمونه. یه خنجر برداشت . گفتم این چیه ؟ گفت : هیسسسسس. ساکت شدم . گفتم : بنویس دیگه ، چرا معطلی . خنجرو برداشت و با تیزی خنجر نوشت . دوست دارم دیوونه. اون رفته ، خیلی وقته ، کجا ؟ نمی دونم . اما هنوز زخم خنجرش یادگاری رو قلبم مونده. دوست دارم دیوونه

پشت سر هر معشوق خدا ايستاده است .

 

پشت سر هر آنچه که دوستش مي داري، و تو براي اينکه معشوقت را از دست ندهي

بهتر است بالاتر را نگاه کنی، زیرا ممکن است چشمت به خدا بیفتد و او آنقدر بزرگ است

که هر چیز پیش او کوچک جلوه می کن. اگر عشقت ساده است و کوچک و معمولی،

اگر عشقت گذراست و تفننی و تفریحی، خدا چنان کاری به کارت ندارد. اجازه می دهد

که عاشقی کنی، تماشایت می کند و می گذارد شادمان باشی. اما هر چه که در عشق

ثابت قدم تر شوی، خدا با تو سخت گیر تر می شود. هر قدر که در عاشقی عمیق تر شوی و

 پاکباز تر و هر اندازه که عشقت ناب تر شود و زیبا تر، بیشتر باید از خدا بترسی، زیرا خدا از

عشق های پاک و عمیق و ناب و زیبا نمی گذرد، مگر آن که آن را به نام خودش تمام کند.

هر گامی که تو در عشق بر می داری، خدا هم در غیرت برمی دارد. تو عاشق می شوی و

 خدا غیورتر و آنگاه گمان می کنی معشوقت چه دست یافتنی است و وصل چه ممکن و

عشق چه آسان، خدا وارد کار می شود و خیالت را در هم می ریزد و معشوقت را در هم

می کوبد. معشوقت هر کس که باشد و هر جا که باشد و هر قدر که باشد، خدا هرگز نمی گذارد

 میان تو و او چیزی فاصله بیاندازد. معشوقت می شکند و تو ناامید می شوی و نمی دانی

که ناامیدی زیباترین نتیجه عشق است. ناامیدی از این چیز و آن چیز. تو ناامید می شوی و

 گمان می کنی که عشق بیهوده ترین کارهاست و بر آنی که شکست خورده ای و خیال

می کنی آن همه شور و آن همه ذوق و آن همه عشق را تلف کرده ای. اما خوب که نگاه

می کنی، می بینی حتی قطره ای از عشق، حتی قطره ای هم هدر نرفته است. خدا همه

 را جمع کرده و همه را برای خود برداشته و به حساب خویش گذاشته است. خدا به تو

می گوید: مگر نمی دانستی که پشت سر هر معشوق خدا ایستاده است؟ تو برای من بود

که این همه راه آمده ای و برای من بود که این همه رنج برده ای و برای من بود که این همه

عشق ورزیده ای، پس به پاس این قلبت را و روحت را و دنیایت را وسعت می بخشم و از

بی نیازی نصیبی به تو می دهم و این ثروتی است که هیچ کس ندارد تا به تو ارزانی دارد.

فردا اما تو باز عاشق می شوی تا عمیق تر شوی و وسیعتر و بزرگتر و ناامید تر تا بی نیازتر

شوی و به او نزدیکتر. راستی، اما چه زیباست و چه با شکوه و چه شور انگیز است که

 

پشت سر هر معشوقی خدا ایستاده است.

 

 

 

 

سلام

 امروز توی مغازه نشسته بودم وداشتم به خیلی چیزها فکر می کردم  مثل خودم  کارم زندگیم دوستانم آشنایانم .............. تا رسیدم به او که گل سر سبد زندگیم هست

نبود چون من نمی شناختمش وداشتم وقتم را تلف میکردم آخه خورده بودم به یک نکته انحرافی که  خیلی (وقت)هم از دست دادم .     تا اینکه افتادم به .......... خلاصه   رابطه ما نوشتن رسید به شنیدن وگفتن  الان باید رفت ودید وشنید وگفت.................... ولی یک چیز ازش یاد گرفتم :

 خدا شناس  که سخته  هنوز یاد بگیرم خدا که میگن واقعا کیه  نه اینکه  تو وجود خدا شک کنم نه  نتونستم بشناسم که خدا .................

  یکی هم خدا ترس بودن  نه  از عقوبت وعذاب  .... بلکه ... ترس از اینکه خدا  در رحمتش را ببنده   ترس از اینکه کم کم داشته ها را ازش بگیره ...............

 دوستش دارم فراوون

                                                    

                                          از خدا پرسیدم چی دوست داری؟  

گفت :سخاوت

دیوانه گفت: حماقت

غم گفت: ملامت

کوه گفت:صلابت

معشوق گفت: نگاهت

فدای تو که گفتی: رفاقت

 

پیرمردی صبح زود از خانه اش خارج شد. در راه با یک ماشین تصادف کرد و آسیب دید عابرانی که رد می شدند به سرعت او را به اولین درمانگاه رساندند . .
پرستاران ابتدا زخمهای پیرمرد را پانسمان کردند. سپس به او گفتند: "باید ازت عکسبرداری بشه تا مطمئن بشيم جائی از بدنت آسیب ديدگي يا شکستگی نداشته باشه "
پیرمرد غمگین شد، گفت خيلي عجله دارد و نیازی به عکسبرداری نیست .
پرستاران از او دلیل عجله اش را پرسیدند :
او گفت : همسرم در خانه سالمندان است. هر روز صبح من به آنجا می روم و صبحانه را با او می خورم. امروز به حد كافي دير شده نمی خواهم تاخير من بيشتر شود !
يكي از پرستاران به او گفت : خودمان به او خبر می دهیم تا منتظرت نماند .
پیرمرد با اندوه ! گفت : خیلی متأسفم. او آلزایمر دارد . چیزی را متوجه نخواهد شد ! او حتی مرا هم نمی شناسد !
پرستار با حیرت گفت: وقتی که نمی داند شما چه کسی هستید، چرا هر روز صبح برای صرف صبحانه پیش او می روید؟
پیرمرد با صدایی گرفته ، به آرامی گفت: اما من که می دانم او چه کسی است !

 راستی من که رفتم خانه سالمندان تو ...........

  نظر خودت چیه همدم من ؟

            

  

لحظه های

با تو بودن به خدا بهشت من بود

تو را به جاي تمام کساني که نمي شناسم دوست مي دارم تو را به جاي تمام روزگاراني که نمي زيسته ام دوست مي دارم براي خاطر عطر نان عشق و براي خاطر اولين گناه تو را به جاي کساني که نمي شناسم دوست دارم و ترا به جاي کساني که دوست نمي دارم دوست مي دارم

 یک بار دیگه بخوای از این حرفها( نا امیدی) بزنی ..............

 زیر نور مهتاب به تو فکر کردن عجب حالی میده مگه نه

                               

 

قلمی سبز به من هدیه بده . خاکستری رنگی که دیگر مدتهاست قلم من فکر من دنیایی من به ان انس گرفته دیگر سبز بهاری را از یاد برده ام ابی را نمی فهم رنگ محبت را نمیبینم . دیگر قلم من جز دوریها بی وفایی ها تلخیها و بی محبتیهای عشق هیچ چیز نمیبیند نمینویسد . دیگر قلبم باور ندارد که عشقی در این زمانه وجود دارد . بعد از رفتن او روزگار من روزهای خاکستری است . او که ادعا می کرد که تا آخرین لحظه نفسهایش همسفر من است ، رفیق نیمه راه شد ، او که ادعا می کرد که در این دنیای بزرگ تنها مرا دارد و با کسی نیست ، هم نفس غریبه ای دیگر شد دیگر خسته ام از این دوریها دو رویها در انتظارم مهربان پس تو بیا و با عشقت قلمی سبز به من هدیه بده تا دوباره باور کنم طلوع مجدد عشق را رنگ مهربان سبز را تو این بار برای همیشه به من هدیه کن اری تو !

 

 ببین من منظورم او نیست خب ! دوباره آبغوره نگیری !

 راستی  یک خبر خوب اون هفته عروسی مینا  هست همه بیایید برای آمرزش روحش  دعا کنیم

 بیچاره....

                                                            

وقتی چمدانش را به قصد رفتن بست نگفتم : عزيزم اين کار را نکن نگفتم : برگرد و يک بار ديگر به من فرصت بده وقتی پرسيد دوستش دارم يا نه ، رويم را برگرداندم حالا او رفته، و من تمام چيزهايی را که نگفتم ميشنوم نگفتم : عزيزم متاسفم ، چون من هم مقصر بودم نگفتم : اختلاف ها را کنار بگذاريم ، چون تمام آنچه ما ميخواهيم عشق و وفا داری و مهلت است گفتم : اگر راهت را انتخاب کرده ای ، من آن را سد نخواهم کرد حالا او رفته، و من تمام چيزهايی را که نگفتم ميشنوم او را در آغوش نگرفتم و اشک هايش را پاک نکردم نگفتم : اگر تو نباشی ، زندگی ام بی معنی خواهد بود فکر میکردم از تمام آن بازیها خلاص خواهم شد اما حالا تنها کاری که میکنم گوش دادن به تمام آن چیزهایی است که نگفتم نگفتم : جاده بیرون خانه طولانی و خلوت و بی انتهاست گفتم : خدا نگهدار ، موفق باشی، خدا به همراهت او رفت و مرا تنها گذاشت، تا با تمام چیزهایی که نگفتم زندگی کنم

 

                                                       

 

 

                                                     همدم من     

                     

                      

                                        التماس دعا